نقاشی

نقاشی

نقاشی

مریم طاهریانفر
۰۸ بهمن ۱۳۹۵
۱۸ بهمن ۱۳۹۵

تولد دشتِ سپید بر بومِ سرد
—-------------------------------
پنجره ها را بستند
درها را هم،
پَستویی تیره ماندو مادرِ زمین.
آفتاب که بر آمد
همه یِ زیبایی اَم
پشتِ روزنه ای به وسعتِ تنگیِ عقل
محبوسِ شد
در جایی، پُر از ناکجا
با کمی رنگ
آن هم به رنگِ تقدیرِ نابجا
آمیختم
چون تیشه یِ مجنون
قلم، آواری بر بوم شد
و من می ترکاندم استخوانی را
که در وجود آَم نیشتر می زد
تَنِ رنجورِ و زیبایِ اثیری
کبود گونه اَش را سُرخاب می مالید
و در آینه یِ کرباسِیِ دارِ چوبی
از من بیرون می ریخت
تا بودن اَم را
هِی بِزَند بر افسارِ در خود تنَیده
مَنِ محبوس
دشتی ساختم سپید
پنجره ای رو به خورشید
تا آسمانِ آبی

عیسی طاهریانفر